non-o

αρρωστ(ι)άρης στο κρεβάτι, σκέφτομαι καμένους/μαύρους πνεύμονες, τη βρογχίτιδα με τη μορφή ενός σατανικού κοριτσιού(συνδυασμός Αnna Paquin στο “Μαθήματα πιάνου”+Kirsten Dunst στο “Συνέντευξη με ενα βρικόλακα”) που σου σβήνει τσιγάρα πάνω στο δέρμα σου και μιλάει ακατάπαυστακαισεφτύνεικαι είναι γεμάτησπυράκιαμεπύον, σκέφτομαι τη μύτη μου και ένα τεράστιο εργοστάσιο βλέννας και τον εγκέφαλο μου να συρρικνώνεται σε κάθε φύσημα.
ουφ.
όμως: η μάνα ξέρει – βεντούζες.
ήδη νιώθω καλύτερα.

βλέπω ταινίες όλη μέρα, σε λίγο θα πέσουν οι βολβοί των μαθιών μου μόνοι τους πάνω στο πληκτρολόγιο, λίγο πιο δεξιά από τα χρησιμοποιημένα χαρτομάντηλα και το χιλιοστό φασκόμηλο της ημέρας στο ίδιο μπλε φλιτζάνι .

α, και που’σαι: αρρώστια και τέτοια αλλά

γουόνγκ καρ γουάι και ξερό ψωμί

:είδα το “days of being wild” και το ”happy together”.

λέω να δω πάλι και το “in the mood for love” αλλά σκέφτομαι ότι μάλλον θα το παρακάνω.

κρύο out of nowhere, αποχαιρετιστήρια πάρτυ συμφοιτητών, μαζεμένες ευχές για αποκατάστασηκαριέραεγγονάκια που με αφήνουν παγερά αδιάφορο, έξοδοι σε σαχλομπαρ, nothing interesting+ένα κάποιο άγχος, κάποιοι ασχολούνται με το αν το prisonbreak είναι πιο γαμάτο από το lost, κάποιοι άλλοι με μικροκακίες και το facebook, ουφ, ένα ελαφρύ γκαγκάνιασμα τις τελευταίες μέρες του μηνός τούτου

αλλά
και κάτι όμορφο:

*Ich lieb dich nicht, du liebst mich nicht,da da da-αφιερωμένο σε σένα για την τελευταία νύχτα που μας έδειρε η βλακεία

δεν ξέρω γιατί.
έτσι.