Joan Miró. Bathing Woman. 1925.
Αφού λιγόστεψαν τα όργια αναλυτικής σκέψης και ατέρμονων διαλόγων.
Oι “περίπατοι” στην πόλη με νύχτα και μέρα παραμάσχαλα, ένα κάποιο χέρι ακουμπάει πάνω μου και όλα είναι λίγο απλούστερα, ήταν και η πορεία προχτές – η νύχτα του δεκαεξάχρονου μέσα στη δικιά μας μεγάλη νύχτα.
Σταμάτησαν οι νοτιάδες και καθάρισαν λίγο τα μυαλά μας από την αρρωστημένη σκόνη που είχε μπει σε κάθε κύτταρο τους. Eίναι η κάθαρση που φέρνει το κρύο και οι φανταστικοί τοίχοι μας που πέφτουν – σαν τις ελιές τούτες τις μέρες σε όλο το νησί.
Με δυνατά χτυπήματα.
οι πρώτες μέρες του Δεκέμβρη
μια χαρά λοιπόν.
άλλοι το είπαν αγίασμα, άλλοι παράδεισο, λίγα τα λόγια σας οι υπόλοιποι, όταν κάποιος μιλάει για τη Μοσχαρόσουπα – ρισπεκτ,κιχ,τουμπεκί!
(αφιερωμένο στην Kate)
Filed under: stuck in the middle with you
Και τέλειωσα τη σχολή και τέλειωσε και ο στρατός μετά. Και μαζί τους τέλειωσαν και όλα τα αποθέματα σχεδίων και χρονοδιαγραμμάτων. Και τα μικρά άγχη φούντωσαν και ξεφούσκωσαν.
Και πέρασε έτσι ενάμισης χρόνος.
Filed under: stuck in the middle with you
Πολλά
πολλή ζέστη,
πολλές σκέψεις και άλλα πολλά υπερθετικάγκριμπλεμπερδεμέναξεκάθαρα
συν
μια μικρή δόση νοσταλγίας για κάτι που δεν ξέρω τι είναι
και η απόφαση ότι για κάποια πράγματα ήρθε το τέλος τους και για κάποια άλλα η αρχή.
και ένα τραγούδι που μου το θύμισε η Ε. γιατί έτσι έπρεπε να γίνει
You keep twisting the truth
that keeps me thrown askew
Filed under: stuck in the middle with you
ήλιος πολύς, μια νευρικότητα τα βράδια, θέλω να αισθανθώ πολλά από αυτή την πόλη, κάθε μέρα δε φτάνει πάλι, τα χέρια μου ξεραίνονται, η γλώσσα μου κολλάει, η καινούρια μπογιά στον τοίχο με ζαλίζει. Έξω, ο κόσμος φωνάζει, μέσα το ίδιο.
ήρθε και η άνοιξη,
μια χαρά.
(και κάτι από τα παλιά, έτσι σε φάση)
Filed under: stuck in the middle with you
έχω κολλήσει μαζί του
