Joan Miró. Bathing Woman. 1925.
Αφού λιγόστεψαν τα όργια αναλυτικής σκέψης και ατέρμονων διαλόγων.
Oι “περίπατοι” στην πόλη με νύχτα και μέρα παραμάσχαλα, ένα κάποιο χέρι ακουμπάει πάνω μου και όλα είναι λίγο απλούστερα, ήταν και η πορεία προχτές – η νύχτα του δεκαεξάχρονου μέσα στη δικιά μας μεγάλη νύχτα.
Σταμάτησαν οι νοτιάδες και καθάρισαν λίγο τα μυαλά μας από την αρρωστημένη σκόνη που είχε μπει σε κάθε κύτταρο τους. Eίναι η κάθαρση που φέρνει το κρύο και οι φανταστικοί τοίχοι μας που πέφτουν – σαν τις ελιές τούτες τις μέρες σε όλο το νησί.
Με δυνατά χτυπήματα.
οι πρώτες μέρες του Δεκέμβρη
μια χαρά λοιπόν.
άλλοι το είπαν αγίασμα, άλλοι παράδεισο, λίγα τα λόγια σας οι υπόλοιποι, όταν κάποιος μιλάει για τη Μοσχαρόσουπα – ρισπεκτ,κιχ,τουμπεκί!
(αφιερωμένο στην Kate)
Filed under: speaking of it
Τις προάλλες ήμουν στην ημερίδα στο μουσείο Μπενάκη με θέμα “”Ε(κ)σωτερικότητες. Τέχνη, πολιτική και κοινωνία σε εποχή κρίσης” που διοργανώθηκε από διδάσκοντες της Αρχιτεκτονικής σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Τοποθετήθηκαν διάφορες ομάδες επί του θέματος αυτού και έγιναν εισηγήσεις από ομιλητές για τον ρόλο του καλλιτέχνη στις εξελίξεις που συμβαίνουν στο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο των ημερών αυτών.
Ξεχώρισα την εισήγηση των Reconstruction Community, διαβάστε την εδώ
